۱۰ روش برای حل مشکل آپدیت نشدن اپلیکیشن‌ها در اندروید
۱. از قابلیت ADAPTIVE BRIGHTNESS استفاده کنیدنمایشگر گوشی هوشمند شما نسبت به سایر اجزای آن انرژی بیشتری مصرف می‌کند و این امری بدیهی است. بنابراین شما باید تنظیمات مربوط به افزایش شارژدهی را از نمایشگر شروع کنید. شما می‌توانید نور صفحه را با توجه به شرایط محیطی که در آن قرار دهید به صورت دستی تغییر دهید یا از قابلیت adaptive brightness بهره ببرید که به صورت خودکار نور محیط را در نظر گرفته و طبق آن نور نمایشگر گوشی هوشمند شما را زیاد یا کم می‌کند. شما قادر خواهید بود تا این قابلیت را از روش زیر در گوشی هوشمند خود فعال کنید:

به تنظیمات گوشی هوشمند خود رفته و سپس بخش Display را پیدا کنید.

در نهایت گزینه‌ی adaptive brightness را پیدا کرده و آن را فعال کنید.

۲. حالت تاریک (Dark Mode) گوشی خود را فعال کنیدجدا از مقوله‌ی زیباشناسی این حالت، فعال کردن حالت تاریک می‌تواند تأثیر بسزایی در مصرف باتری و انرژی گوشی هوشمند شما داشته باشد. همان‌‌طور که می‌دانید، صفحه نمایش OLED هنگامی که سفید است و نور بیشتری دارد بیشترین مصرف باتری را به خود اختصاص می‌دهد و برعکس، اگر صفحه نمایش تیره باشد با نور کمتر، کمترین میزان شارژ باتری را مصرف می‌کند چون دیودها در این حالت به طور کامل خاموش یا کم‌نور می‌شوند. این ویژگی جزء اصلی‌ترین راه حل‌هایی است که در پنل‌های OLED به کار گرفته می‌شود تا بدین ترتیب در مصرف انرژی صرفه‌جویی شود.

۸ روش برای رفع مشکل عدم شناسایی گجت‌های USB در ویندوز ۱۱
به بیانی دیگر باید گفت که در پنل‌های OLED، هر پیکسل به صورت جداگانه روشن می‌شود. هنگامی که پس‌زمینه‌ی گوشی سفید باشد، همه‌ی پیکسل‌ها روشن می‌شوند و در نتیجه نمایشگر گوشی به انرژی بیشتری نیاز پیدا می‌کند. حال، زمانی که دارک مود در نمایشگر‌های OLED فعال است پیکسل‌ها برعکس LCD به رنگ سیاه در نمی‌آیند بلکه خاموش می‌شوند. در نتیجه می‌توان گفت در شرایطی که حالت شب در نور طبیعی روز فعال باشد، عمر باتری دو برابر زمانی خواهد بود که از این قابلیت استفاده نشود. بنابراین اگر گوشی هوشمند شما نمایشگر OLED دارد، فعال کردن این حالت می‌تواند در میزان شارژدهی گوشی بسیار موثر باشد.

شما می‌توانید این قابلیت را از بخش Display در تنظیمات گوشی هوشمند اندرویدی خود پیدا کرده و آن را فعال کنید. همچنین شما قادر خواهید بود تا از این حالت در اپلیکیشن‌هایی که از این قابلیت پشتیبانی می‌کنند نیز بهره ببرید.

۳. قابلیت ALWAYS ON DISPLAY (همیشه روشن) را غیر فعال کنیدقابلیت همیشه روشن در گوشی‌های هوشمند با نمایشگر OLED وجود دارد. این قابلیت شما را قادر می‌سازد بدون نیاز به باز کردن قفل صفحه یا روشن کردن کامل نمایشگر، به اعلان‌های مهم، وضعیت باتری، ساعت، تاریخ و بسیاری از بخش‌های مهم گوشی دسترسی داشته باشید. اگر این قابلیت در گوشی هوشمند شما فعال باشد، خواه یا ناخواه مقدار از باتری شما را هنگام روشن شدن و نمایش اعلانات مصرف خواهد کرد. گفته می‌شود که این قابلیت به طور متوسط ​​حدود ۸ تا ۱۰ درصد از باتری گوشی شما را در یک روز مصرف می‌کند. بنابراین اگر شما این قابلیت را کاربردی نمی‌دانید، پس بهتر است تا با غیرفعال‌سازی آن، در مصرف باتری گوشی خود صرفه‌جویی کنید.برای غیرفعال کردن این قابلیت کافیست که وارد بخش تنظیمات یا همان Settings گوشی شده و سپس گزینه‌ی Lock Screen and Security را انتخاب کنید. نهایتا باید به زیرشاخه Always On Display مراجعه نمایید. در این قسمت می‌توانید قابلیت نمایشگر Always On Display دیوایس را غیرفعال کنید.

۴. قابلیت ADAPTIVE BATTERY را فعال کنیدیکی از قابلیت‌های مهم دیوایس‌های اندرویدی Adaptive Battery است که به لطف همکاری بین واحد هوش مصنوعی هوش مصنوعی آلفابت به نام Deepmind و اندروید در دسترس کاربران قرار دارد. Adaptive Battery با بهره‌گیری روزانه از هوش مصنوعی، یادگیری عادات کاربر و تنظیم برنامه‌های پس‌زمینه بر اساس آن مصرف باتری را کاهش می‌دهد. این کاهش از طریق غیرفعال کردن بخش‌هایی از سیستم در بازه‌های زمانی مشخص یا پاکسازی حافظه‌ی رم از اپلیکیشن‌هایی که کمتر مورد استفاده قرار گرفته‌اند، صورت می‌گیرد.

هواپیمای الکتریکی رولز-رویس با سرعت ۶۲۳ کیلومتر بر ساعت رکورد قبلی را در هم شکستبه عنوان مثال می‌توان گفت اگر شما ساعت ۹ صبح پیام‌هایی دریافتی را چک کرده و سپس تا عصر گوشی را کنار می‌گذارید، سیستم عامل اندروید یاد می‌گیرد که با پاکسازی این اپلیکیشن‌ها از حافظه‌ی رم و رفرش نکردن آن‌ها در مصرف باتری و انرژی صرفه‌جویی کند. شما می‌توانید این قابلیت بسیار کاربردی را از بخش تنظیمات باتری فعال کنید.

۵. قابلیت VOICE ASSISTANT (دستیار صوتی) را غیرفعال کنید
دستیار صوتی می‌تواند به عنوان یک تایمر و زنگ بیدار باش عمل کند؛ به این صورت که با بیان عبارت OK Google، دستیار صوتی فعال می‌شود و بر اساس دستوراتی که کاربر از او می‌خواهد برای شما یک زنگ بیدار باش تنظیم می‌کند. اگرچه این قابلیت برای کاربران بسیار کاربردی به نظر می‌رسد، اما طبیعتاً مصرف باتری زیادی دارد. اگر شما جزو آن دسته از کاربرانی هستید که از این قابلیت استفاده نمی‌کنید، پس بهتر است با غیرفعال‌سازی آن در مصرف باتری گوشی هوشمند اندرویدی خود صرفه‌جویی کنید.

۶. بخش BATTERY USAGE گوشی اندرویدی خود را بررسی کنیدجالب است بدانید که گوشی هوشمند اندرویدی شما به طور منظم و پیوسته تمامی کار‌هایی را که در طول روز با گوشی انجام می‌دهید را ثبت می‌کند. تجزیه و تحلیل این گزارش می‌تواند به شما کمک کند تا عناصری که بیشترین مقدار از باتری گوشی هوشمند اندرویدی شما را مصرف می‌کنند شناسایی کنید. برای دسترسی به این بخش شما باید پس از مراجعه به بخش تنظیمات گوشی به قسمت مربوط به باتری‌ها رفته و با زدن سه نقطه Battery Usage را پیدا کنید.

۷. اپلیکیشن‌های پرمصرف را محدود کنید
اکنون که گزارش بخش Battery Usage دیده‌اید، احتمالاً متوجه این قضیه شد‌ه‌اید که کدام یک از اپلیکیشن‌های مورد استفاده بیشترین مصرف باتری گوشی شما را دارند و به بیانی دیگر پرمصرف محسوب می‌شوند. اکنون شما می‌توانید دسترسی برخی از این اپلیکیشن‌ها را در پس‌زمینه محدود کنید تا در مصرف انرژی صرفه‌جویی شود. برای انجام دادن این کار مراحل زیر را دنبال کنید:

گام اول: روی اپلیکیشنی که می‌خواهید دسترسی به منبع انرژی آن را محدود کنید انگشت خود را کمی نگه داشته و سپس App Info را باز کنید. بعد روی قسمت باتری کلیک کنید.

گام دوم: روی گزینه‌ی Background restriction کلیک کنید و در پنجره‌ی ظاهر شده Restrict را بزنید.

۸. اجرای اپلیکیشن‌ها در پس‌زمینه را محدود کنید
روش دیگری که برای بهیه‌سازی مصرف باتری گوشی هوشمند اندرویدتان پیشنهاد می‌کنیم، محدود کردن اجرای اپلیکیشن‌ها در پس‌زمینه است. برای انجام دادن این کار لازم است تا گزینه‌ی «Developer Options» را روی گوشی اندرویدی خود فعال کنید. Developer Options در واقع یک منوی اختصاصی است که در تنظیمات اندروید پنهان شده تا به شما در ایجاد تغییرات در سطح سیستم کمک کند. به طور پیش‌فرض، گزینه‌های توسعه‌دهنده در اندروید قفل شده‌اند، زیرا این تنظیمات پیشرفته فقط برای توسعه‌دهندگان برای آزمایش برنامه‌ها در نظر گرفته شده‌اند. بنابراین، تغییر آن‌ها بدون اطلاع می‌تواند بر عملکرد گوشی هوشمند شما تأثیر بگذارد.

فناوری جدید کشف شده احتمالا باعث افزایش چشمگیر طول عمر باتری گوشی می‌شود
برای فعال کردن این قابلیت باید به منوی تنظیمات بروید، به پایین بروید و روی «About Phone» ضربه بزنید. در آن پنجره یک build number یا شماره ساخت وجود دارد. هفت بار روی آن ضربه بزنید. پس از آن، پیامی را مشاهده خواهید کرد که روی آن نوشته شده «You are now a developer». اکنون این قابلیت برای شما فعال شده و آن را در لیست انتهایی تنظیمات گوشی خود خواهید یافت.

سپس وارد Developer Options شوید.

به بخش برنامه‌ها بروید و گزینه‌ی «Background process limit» را کلیک کنید. در این بخش شما می‌توانید تعداد برنامه‌های در حال اجرا در پس‌زمینه را طبق گزینه‌های موجود انتخاب نمایید.

۹. انیمیشن‌ها را غیر فعال کنیدانیمیشن‌ها جزئی جدایی‌نا‌پذیر در گوشی‌های هوشمند امروزی هستند. در واقع این انیمیشن‌ها هستند که موجب شده‌اند گوشی‌های هوشمند زیباتر و جالب‌تر شوند. در عین حال، وجود این انیمیشن‌ها گاهی به طور غیرمستقیم در کار شما اختلال ایجاد می کنند. بدین معنی که انیمیشن‌ها یک شکاف بزرگ برای مصرف باتری گوشی هوشمند شما به شمار می‌آیند. شما می‌توانید این قابلیت را نیز فعال کنید تا در مصرف باتری گوشی هوشمند شما صرفه‌جویی شود.

باتری آیفون ۱۲ پرو در مقایسه با دیگر گوشی‌های قدرتمند چگونه عمل می‌کند؟
برای این کار مجدداً باید به بخش Developer Options وارد شوید. به سمت پایین اسکرول کنید و گزینه‌های Windowو Transition و Animator animation را غیرفعال کنید. با غیرفعال کردن قابلیت انیمیشن احتمالاً کمی فضای گوشی‌تان خشک و بی‌روح می‌شود اما خیالتان راحت است که شارژ باتری‌تان حداقل در این مقوله مصرف نمی‌شود.

۱۰. گوشی هوشمند اندرویدی خود را همواره به‌روز نگه‌دارید
به‌روزرسانی گوشی‌های اندرویدی می‌تواند قابلیت‌ها، ویژگی‌ها و بهینه‌سازی‌های جدیدی را برای شما به ارمغان بیاورد که این مقوله خود موجب بهینه‌سازی در مصرف باتری نیز خواهد شد. به‌روزرسانی اپلیکیشن‌هایی که روی گوشی نصب است هم می‌تواند تاثیر زیادی بر روی مصرف شارژ باتری گوشی داشته باشد. عموماً در آپدیت‌های جدیدی که برای اپلیکیشن‌ها منتشر می‌شود سعی خواهد شد که عملکرد آن‌ها بهینه‌تر شود و بدین ترتیب مصرف شارژ باتری آن کاهش یابد. بنابراین سعی کنید که همیشه جدیدترین نسخه اپلیکیشن‌های گوشی خود را نصب نمایید و گوشی هوشمند اندرویدی خود را به‌روز نگه‌دارید.

پس در واقع، در سری‌های دیگر آیفون، تنظیم نور زرد صفحه نمایش راحت‌تر است، اما در مورد آیفون‌های سری ۱۲، باید بیشتر صحبت کنیم. موضوع اصلی این مقاله دیجی‌کالا مگ، آموزش حل مشکل زردی صفحه نمایش آیفون (مخصوصا سری ۱۲) است. پس اگر شما هم با این نور مشکل دارید و دوست دارید که آن را به درستی تنظیم کنید، ما را تا انتهای این مقاله همراهی کنید. در ادامه یک عکس از نور طبیعی صفحه نمایش آیفون، در کنار آیفونی که نور زرد صفحه نمایش آن زیاد است، به شما نمایش می‌دهیم.

آیا مشکل زردی نمایشگر آیفون از True Tone یا Night Shift است؟
ابتدا بهتر است که مفهوم دو کلمه بالا را برای شما به صورت خلاصه توضیح دهیم:

الف) True Tone
یکی از ویژگی‌های آیفون، آیپد و حتی مک، True Tone است که رنگ و روشنایی صفحه را متناسب با نور محیط، برای شما تغییر می‌دهد. در واقع عملکرد این آپشن به شکلی است که شما راحت‌تر بتوانید از تلفن همراه خود استفاده کنید و کم‌ترین آسیب به چشمان شما وارد شود.

مشکل True Tone این است که می‌تواند باعث ایجاد رنگ زرد روی صفحه نمایش آیفون شما شود. یکی از راه‌های رفع و تنظیم این مشکل، خاموش کردن گزینه True Tone است. برای این کار، مراحل زیر را طی کنید:

وارد بخش Settings شوید.
گزینه Display & Brightness را پیدا کنید و آن را انتخاب کنید.
در این مرحله باید وارد بخش True Tone شوید و آن را خاموش کنید تا بتوانید میزان زردی صفحه نمایش خود را تست کنید.
ب) Night Shift
در واقع، Night Shift تنظیمی است که نور آبی صفحه آیفون را فیلتر می‌کند. دلیل این امر، آسیب نور آبی به خواب (خوب و درست) انسان است. برای خاموش کردن این گزینه باید مراحل زیر را طی کنید:

ابتدا وارد Settings یا همان تنظیمات شوید.
در این مرحله، باید گزینه Display & Brightness را انتخاب نمایید.
سپس روی Night Shift ضربه بزنید و آن را انتخاب کنید.
در صفحه جدیدی که برای شما باز می‌شود، شما امکان خاموش و یا روشن کردن Night Shift را دارید.
حال شما باید دو مورد بالا را خاموش و روشن کنید و میزان زردی رنگ صفحه نمایش خود را بسنجید. اگر شما آیفون از سری ۱۲ دارید و با انجام مراحل بالا مشکل شما رفع نشد، در ادامه مقاله با ما همراه شوید تا راه‌حل‌هایی، ویژه تلفن همراه شما ارائه کنیم.

اگر با وجود خاموش کردن True Tone و روشن نبودن Night Shift متوجه شدید که نمایشگر آیفون شما هنوز رنگ زرد زیادی دارد، ممکن است آیفون شما تحت تاثیر مشکل صفحه زرد آیفون ۱۲ قرار گرفته‌باشد. در این وضعیت ما چند راه پیشنهادی دیگر مختص شما داریم:

الف) آیفون خود را آپدیت کنید
در بسیاری از موارد، اپل با ارائه آپدیت‌های نرم‌افزاری اقدام به رفع مشکلات کاربران و از بین بردن باگ‌ها می‌کند. همیشه سعی کنید که نسخه ios خود را آپدیت نگه دارید. برای مثال در تابستان سال ۲۰۲۰، بسیاری از کاربران از رنگ سبز نمایشگر آیفون سری ۱۱، به خصوص در محیط‌های تاریک شکایت داشتند، اما این مورد، یک خطای نرم‌افزاری مربوط به iOS 13.5 بود. اگر با انجام این مورد مشکل شما حل نشد، به سراغ موارد بعدی بروید.

ب) Colour Tint را تغییر دهید

برای ایجاد تغییرات در بخش Colour Tint، باید مراحل زیر را طی کنید که عبارتند از:

وارد بخش تنظیمات شوید.
Accessibility را انتخاب نمایید.
سپس وارد بخش Display & Text Size شوید.
حال باید Colour Filters را انتخاب کنید.
وضعیت آن را به حالت روشن تغییر دهید.
در ادامه وارد بخش Colour Tint شوید.
در این بخش دو دکمه با عناوین Hue و Intensity وجود دارد.
شما باید دکمه‌های عناوین بالا را به سمت راست و چپ بکشید تا میزان نور زرد در صفحه نمایش شما کاهش پیدا کند.
ج) White Point را کاهش دهید

شما همچنین می‌توانید این گزینه را نیز که در بخش Display & Text Size وجود دارد، امتحان کنید. شما می‌توانید آن را روشن کنید و دکمه زیر آن را به قدری به سمت راست و چپ بکشید تا به نور مورد نظر خود برسید.

د) با اپل و پشتیبانی آن در ارتباط باشید
اگر باز هم با انجام مراحل بالا، تغییری در میزان زردی نور آیفون سری ۱۲ خود مشاهده نکردید، باید به نمایندگی اپل برای رفع این مشکل مراجعه کنید؛ که البته هیچ نمایندگی رسمی از اپل در ایران وجود ندارد! همچنین می‌توانید با پشتیبانی اپل از طریق ایمیل نیز در ارتباط باشید تا شاید راهی را پیش پای شما بگذارند.

جمع‌بندی
در مقاله بالا، دغدغه بسیاری از صاحبان آیفون را بررسی کردیم و تلاش کردیم تا برای رفع و تنظیم این مشکل، راه‌حل‌های خوبی را ارائه کنیم. اکثر مدل‌های آیفون، با انجام مراحل بالا می‌توانند اقدام به تنظیم نور زرد صفحه نمایش آیفون خود کنند. همان‌طور که در مقاله نیز خواندید، برخی از کاربران آیفون‌های سری ۱۲ ممکن است که نتوانند مشکل خود را رفع کنند، که در این شرایط باید به نمایندگی اپل مراجعه کنند، تا شاید مشکل آن‌ها حل شود. همچنین اگر شما نیز راهکار خاصی برای رفع این مشکل پیدا کردید و ما آن را در بالا ذکر نکردیم، می‌توانید آن را برای ما بنویسید.

تترینگ اصطلاحی برای اتصال گوشی هوشمند شما به کامپیوتر و یا لپ‌‍‌تاپ است، بنابراین سیستم شما می‌تواند از طریق اتصال داده گوشی هوشمند شما به اینترنت متصل شود. وصل کردن اینترنت موبایل به کامپیوتر از طریق USB، بلوتوث و Wi-Fi صورت می‌گیرد. جالب است بدانید که تترینگ در گذشته و قبل از عرضه گوشی‌های ایفون، به معنای استفاده از یک سری گوشی‌های قدیمی بود که افراد به کمک آن‌ها می‌توانستند هر جایی به اینترنت دسترسی داشته باشند.
در گذشته، صرفاً برخی از تلفن‌های همراه می‌توانستند اتصال اینترنت خود را به اشتراک بگذارند و به شما امکان می‌دادند تا از طریق APN شبکه به اینترنت متصل شوید. پس از عرضه آیفون در سال ۲۰۰۷، بسیاری از شبکه‌های تلفن همراه شروع به دریافت هزینه اضافی برای برنامه‌های تترینگ کردند. خوشبختانه، این روش تقریباً به طور کامل کنار گذاشته شده است.

روش‌های تترینگ در گوشی‌های هوشمند اندرویدی

کاربران دستگاه‌های اندرویدی سه روش برای تترینگ یا همان به اشتراک‌گذاری اینترنت با لپ‌تاپ، تبلت یا حتی کامپیوتر خود در اختیار دارند:
اتصال از طریق بلوتوث
استفاده از گوشی به عنوان هات اسپات وایرلس
وصل کردن گوشی به رایانه از طریق USB
در ادامه به بررسی هر یک از این روش‌ها به طور کامل خواهیم پرداخت تا ببینیم که کدام یک از آن‌ها باطری گوشی هوشمند شما را سریع‌تر مصرف می‌کنند و کدام یک داد‌ه‌ها را سریع‌تر انتقال می‌دهند. اما قبل از بررسی این کار، باید مطمئن شوید که اینترنت گوشی هوشمند شما فعال است. باید توجه کنید که قدرت سیگنال‌دهی گوشی هوشمند شما روی سرعت آن تاثیر خواهد گذاشت. این موضوع می‌تواند به کاهش سریع باطری گوشی هوشمند شما منجر شود و سرعت دانلود را کمتر از قبل نماید. سرعت واقعی اینترنت شما به عوامل مختلفی بستگی دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به مدل گوشی و سرعت شبکه‌ای که به آن متصل هستید (۳G، ۴G و ۵G) اشاره کرد.

چگونه اینترنت گوشی را به کامپیوتر وصل کنیم؟
۱. وصل کردن اینترنت گوشی به کامپیوتر با کابل USB

گوشی‌های هوشمند برای اتصال اینترنت به کامیپوتر و یا لپ‌تاپ، مدت‌هاست که مجهز به مودم هستند. این ویژگی به شما این امکان را می‌دهد تا با استفاده از اتصال USB، دستگاه را به رایانه خود متصل کنید. به لطف این مشخصه، شما می‌توانید تنها از طریق اتصال سیمی، اینترنت گوشی هوشمند خود را با لپ‌تاپ یا دستگاه‌های دیگرتان به اشتراک بگذارید. اگر از کاربران سیستم‌عامل ویندوز هستید، به راحتی می‌توانید چنین کاری را انجام دهید. برای این کار، صرفا لازم است تا گوشی خود را با استفاده از کابل شارژش به سیستم خود متصل کنید.

در مرحله بعد، دستورالعمل‌های ذکر شده در بخش پایینی را دنبال کنید تا دستگاه اندرویدی شما آماده به اشتراک‌گذاری اینترنت شود. ممکن است بعضی از منوها بسته به دستگاه و نسخه اندرویدی که استفاده می‌کنید کمی متفاوت باشند، اما در نهایت دستورالعمل‌های کلی در همه مدل‌ها به یک شکل است:

در بخش Settings به بخش Network and internet رفته و پس از انتخاب Advanced، گزینه‌ی Hotspot and tethering را بزنید. همچنین می‌توانید روی نوتیفیکیشنی که هنگام اتصال دستگاه ظاهر می‌شود ضربه بزنید و به همین تنظیمات دسترسی پیدا کنید.
برای فعال‌کردن تنظیمات، روی نوار USB Tethering ضربه بزنید. اگر خاکستری به نظر می‌رسد، مطمئن شوید که کابل USB به درستی در هر دو طرف وصل‌شده باشد.
سپس نوتیفیکیشن Hotspot و Tethering ظاهر می‌شود و به شما اطلاع می‌دهد که ادامه مسیر، فرآیند انتقال داده‌های موجود بین گوشی هوشمند و رایانه شخصی شما را قطع می‌کند.
برای ادامه OK را بزنید.

پس از فعال شدن اینترنت، آیکون tethering روی گوشی به نمایش در می‌آید. در بررسی مصرف باتری نیز، نتایج زیر حاصل شده است:

سرعت: دانلود ۹۷ مگابیت بر ثانیه، آپلود ۲.۰۲ مگابیت در ثانیه، با میانگین پینگ ۶۶ میلی‌ثانیه.
تاثیر این نوع ارتباط بر روی باطری: تاثیر این نوع ارتباط بر روی باطری گوشی بستگی به وصل بودن یا نبودن لپ‌تاپ یا کامپیوتر شما به برق دارد. اگر رایانه به برق وصل باشد، سرعت مصرف باتری گوشی کمتر خواهد بود.
نکته مهم: اگر از لپ‌تاپ استفاده می‌کنید، مصرف باتری آن توسط گوشی هوشمند شما سریع‌تر انجام خواهد شد. در این شرایط گوشی به جای اینکه از باطری خودش بهره ببرد، از باطری رایانه به عنوان منبع انرژی استفاده می‌کند.

۲. وصل کردن اینترنت گوشی به کامپیوتر با استفاده از اتصال بلوتوث

اگر قصد اتصال اینترنت گوشی به کامپیوتر بدون استفاده از کابل را دارید، به راحتی می‌توانید با بهره‌گیری از بلوتوث این کار را انجام دهید. فناوری بی‌سیم بردکوتاه بلوتوث، پهنای باند کافی دارد و می‌تواند داده‌ها را بین گوشی و دستگاه متصل شده دریافت و ارسال کند. برای وصل کردن اینترنت گوشی به کامپیوتر با استفاده از اتصال بلوتوث، مراحل زیر را انجام دهید:

به بخش بلوتوث در تنظیمات گوشی خود بروید. شما همچنین می‌توانید این کار را با فشردن طولانی آیکون بلوتوث در تنظیمات به سرعت انجام دهید یا به Settings > Connected devices بروید.
گزینه Pair new device را بزنید تا گوشی شما توسط دستگاه‌های دیگر شناسایی شود.
اکنون در کامپیوتر خود دکمه‌های ویندوز و I را بزنید تا پنجره تنظیمات باز شود.
در این بخش، گزینه Devices و بعد Bluetooth & other devices را انتخاب کنید.
اگر بلوتوث فعال نیست، آن را روشن کنید. روی گزینه‌ی Add Bluetooth or other device در بخش بلوتوث کلیک کنید.
پس از اینکه اسم گوشی هوشمندتان به شما نشان داده شد، آن را انتخاب کرده و مراحل اتصال را طی کنید.
پس از اینکه اتصال انجام شد، در گوشی به بخش Settings رفته و Network and internet را انتخاب کنید. سپس به بخش Hotspot and tethering رفته و Bluetooth tethering را روشن کنید.

زمانی که گوشی هوشمند با کامپیوترتان متصل شد، می توانید اتصال اینترنت تلفن‌همراه را به اشتراک بگذارید:

گزینه Windows System را بزنید تا باز شود؛ Bluetooth را پیدا کنید و پس از کلیک راست روی آن، گزینه‌ی Join a Personal Area Network را انتخاب کنید.
در منوی ایجاد شده، آیکون گوشی خود را پیدا کرده و روی آن کلیک راست کنید. گزینه‌ی Connect using را بزنید و بعد Access point انتخاب کنید.
اکنون گوشی شما باید نوتیفیکیشنی مبنی بر فعال‌ بودن اتصال به اینترنت با بلوتوث را به شما نشان دهد.
در بررسی مصرف باتری در این روش نیز، نتایج زیر حاصل شده است:

سرعت: دانلود ۳.۵ مگابیت در ثانیه، آپلود ۰.۷۸ مگابیت در ثانیه، با میانگین پینگ ۲۸۹ میلی‌ثانیه.
تاثیر این نوع ارتباط بر روی باطری: استفاده زیاد از بلوتوث واقعاً به باتری گوشی هوشمند شما فشار می‌آورد. ده دقیقه استفاده از آن، حدود ۵ درصد از شارژ گوشی هوشمندتان را کم خواهد کرد.

۳. وصل کردن اینترنت گوشی به کامپیوتر با هات اسپات

به بیانی ساده، اتصال به اینترنت از طریق وصل شدن به یک شبکه وایرلس و با استفاده از یک روتر متصل به شبکه اینترنتی، هات اسپات گفته می‌شود. با استفاده از اینترنت‌ همراه و اتصال Wi-Fi، گوشی هوشمندتان یک شبکه خصوصی ایجاد می‌کند تا دستگاه‌های شما را با رمز عبور ایمن به خود متصل کند. با استفاده از این روش، به راحتی به اینترنت متصل خواهید. برای انجام این کار مراحل زیر را دنبال کنید:

به بخش Settings رفته و Network and Internet را بزنید. سپس در بخش Advanced گزینه Hotspot and tethering را انتخاب کنید.
گزینه‌ی Wi-Fi hotspot را انتخاب کنید. این گزینه ممکن است در بعضی گوشی‌ها با نام Portable hotspot نیز نمایش داده شود.
در صفحه‌ای که به شما نشان داده می‌شود، گزینه On را بزنید.
اکنون در این قسمت می‌توانید یک سری تغییرات را روی شبکه‌ی خود اعمال کنید. برای مثال اسم نام شبکه یا رمز خود را تغییر دهید. همچنین می‌توانید در بخش Advanced انتخاب کنید که در صورت متصل نبودن دستگاهی به اینترنت، هات‌اسپات خاموش شود یا نه. در برخی از دستگاه‌ها برای تغییر این گزینه‌ها، باید منوی Configure hotspot را باز کنید.
برای مشاهده رمز عبور، در صورت نیاز روی کادر Hotspot (که در برخی گوشی‌ها به آن Show password نیز گفته می‌شود) ضربه بزنید.

سپس در سیستم کامپیوتر و یا لپ‌تاپ خود:

کلیدهای ویندوز + I را بزنید تا بخش Settings سیستم شما باز شود.
به بخش Network & Internet رفته و بعد Wi-Fi را انتخاب کنید.
روی گزینه Show available networks کلیک کرده و اینترنت مربوط به گوشی هوشمند خود را پیدا کنید.
روی اینترنت مربوط به گوشی هوشمند خود کلیک کرده و گزینه Connect را انتخاب کنید.
رمز عبوری که انتخاب کرده‌اید را وارد کنید تا اتصال اینترنت گوشی به کامپیوتر به راحتی صورت بگیرد.

همچنین در بررسی مصرف باتری در این روش نیز، نتایج زیر حاصل شده است:

سرعت: دانلود ۱۰ مگابیت در ثانیه، آپلود ۴.۴۵ مگابیت در ثانیه، با میانگین پینگ ۵۵ میلی ثانیه.
تاثیر این نوع ارتباط بر روی باطری: همانند اتصال به اینترنت با بلوتوث، استفاده زیاد از هات اسپات باتری گوشی را به سرعت مصرف می‌کند. برای مثال ۱۰ دقیقه استفاده از این روش باعث مصرف شدن حدود ۵ درصد از باتری شد. با این وجود شما می‌توانید حدود ۵ الی ۶ ساعت از این روش برای اتصال به اینترنت استفاده کنید.
باید اشاره کنیم که بعد از اولین اتصال به اینترنت گوشی از طریق کامپیوتر و یا لپ‌تاپ، در دفعات بعدی کار به مراتب راحت‌تری خواهید داشت. تنها کافی است که پنل تنظیمات سریع گوشی خود را باز کنید. روی دکمه Hotspot ضربه بزنید، سپس منتظر بمانید تا کامپیوتر شما متصل شود. تا زمانی که نام یا رمز عبور شبکه را تغییر ندهید، سیستم شما باید به طور خودکار به اینترنت متصل شود.

مزیت بسیار خوب استفاده از Wi-Fi برای اتصال به اینترنت این است که با هر دستگاهی کار می‌کند. وقتی که یک بار هات‌ اسپات را روی دستگاه اندرویدی خود راه‌اندازی کنید، می‌توانید اینترنت آن را با مک، کروم‌بوک، آیپد، گوشی اندرویدی دیگر و یا هر دستگاه دیگری به اشتراک بگذارید.

لیست ۱۰ پاوربانک ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی پرفروش و ارزان فروشگاه آنلاین دیجی کالا را با معرفی و بررسی شارژر همراه دبلیو یو دبلیو مدل Y101 آغاز می‌کنیم. این محصول از بدنه‌ی پلاستیکی بسیار مقاوم و در عین حال سبک تولید شده که کاربران برای حمل‌ونقل آن هیچ مشکلی نخواهند داشت. این پاوربانک ده هزار میلی‌آمپر ساعتی دستگاه‌های هوشمند شما را با حداکثر توان خروجی ۲۲.۵ وات شارژ می‌کند و هم‌زمان سه دستگاه را نیز می‌توان به آن متصل کرد.

این محصول از فناوری شارژ سریع PD بهره می‌برد و در دو رنگ مشکی و سفید در فروشگاه دیجی کالا به فروش می‌رسد. یک نشانگر LED روی فریم جانبی این پاوربانک ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی تعبیه شده که اطلاعات لازم در مورد میزان شارژ باتری را به کاربران اطلاع می‌دهد. درون جعبه‌ی این محصول نیز یک کابل میکرو USB قرار گرفته که از آن می‌توان برای شارژ خود پاوربانک استفاده کرد. محدوده‌ی ظرفیت این دستگاه نیز ۵ تا ۱۰ هزار میلی‌آمپر‌ ساعت است.

شارژر همراه لیتو مدل LP-34 ظرفیت ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعت

برند لیتو، از معدود برندهای خوب چینی فعال در بازار لوازم جانبی ایران است که محصولات بسیار باکیفیتی تولید و روانه‌ی بازار می‌کند و همچنین توانسته با قیمت مناسب محصولاتش نظر کاربران زیادی را به خود جلب کند. پاوربانک ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی لیتو مدل LP-34 وزن بسیار سبک ۲۲۰ گرمی دارد و به راحتی می‌توان آن را درون کیف حمل‌ونقل کرد. این محصول باکیفیت از دو خروجی USB و دو ورودی USB-C و میکرو USB بهره می‌برد و به لطف آن قادر خواهید بود تا حداکثر دو دستگاه را به طور همزمان با این پاوربانک شارژ کنید.

یک نشانگر LED نیز روی بدنه‌ی این محصول تعبیه شده که به کاربران در مورد شارژ باتری اطلاع‌رسانی خواهد کرد. این پاوربانک لیتو از جنس پلاستیک بسیار بادوام تولید شده که در برابر ضربات و آسیب‌های احتمالی مقاومت خوبی از خود نشان می‌دهد. محدوده‌ی ظرفیت این دستگاه نیز ۵ تا ۱۰ هزار میلی‌آمپر‌ ساعت است و برای شارژ انوع گوشی‌های هوشمند و تبلت می‌توان از آن بهره برد.

اگر به دنبال خرید یک پاوربانک ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی کوچک و بسیار جمع‌وجور هستید، می‌توانید پاوربانک یسیدو مدل yp18 را به عنوان یکی از بهترین گزینه‌های خرید خود از فروشگاه دیجی کالا در نظر بگیرید. این محصول ۲ خروجی USB-C با حداکثر توان ۲۰ وات و یک خروجی USB-A با حداکثر توان ۲۲.۵ دارد و با این تفاسیر می‌تواند دستگاه‌های هوشمند شما را با سرعت بسیار بالایی شارژ کند. وزن این پاوربانک ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی یسیدو بسیار سبک است و سنگینی آن به ۲۲۰ گرم می‌رسد.

این محصول از قابلیت شارژ سریع PD پشتیبانی می‌کند. چیپست موجود در پاوربانک‌های مجهز به تکنولوژی PD قابلیت کنترل ولتاژ را دارند. به همین دلیل در دستگاه‌های مختلف، ولتاژ خروجی با بالاترین میزان دریافتی در پاوربانک‌ها تنظیم شده و هر دستگاهی را با بیشترین سرعت ممکن شارژ می‌کنند. روی بدنه‌ی این پاوربانک یک نشانگر LED تعبیه شده که وضعیت شارژ دستگاه را به کاربران اطلاع می‌دهد. در نهایت باید به محدوده‌ی ظرفیت این دستگاه اشاره کنیم که ۵ تا ۱۰ هزار میلی‌آمپر‌ ساعت است.

پاوربانک شیائومی مدل PLM13ZM ظرفیت ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعت

شارژر همراه شیائومی مدل PLM13ZM، یکی از پرفروش‌ترین پاوربانک‌های موجود در فروشگاه آنلاین دیجی کالا به شمار می‌رود که کیفیت بسیار بالایی دارد. این پاور ده هزار شیائومی از دو خروجی USB-A با حداکثر توان ۵ وات بهره می‌برد. البته در صورت استفاده جداگانه از این پورت‌ها می‌توانید دستگاه خود را با حداکثر توان ۱۸ وات شارژ کنید. به غیر از دو پورت USB-A، شاهد قرارگیری یک پورت USB-C و میکرو USB نیز در این پاوربانک هستیم که از آن‌ها می‌توانید برای شارژ کردن باتری پاوربانک بهره ببرید.

این محصول از قابلیت شارژ سریع ۳.۰ پشتیبانی می‌کند و به لطف این فناوری پاوربانک به سادگی حداکثر توان دستگاه شما را تشخیص می‌دهد، بنابراین هیچ نگرانی از بابت آسیب رسیدن به دستگاه شما وجود ندارد. روی بدنه‌ی این پاوربانک شیائومی یک نشانگر LED نیز تعبیه شده که کاربران را از وضعیت شارژ دستگاه آگاه می‌کند. شارژر همراه شیائومی مدل PLM13ZM نسبت به سایر پاوربانک‌های موجود در بازار کمی سنگین‌تر است و وزنی ۴۵۰ گرمی دارد. دلیل این وزن زیاد، بدنه‌ی از جنس آلیاژ آلومینیوم ضدآتش این محصول است که مقاومت بیشتری در برابر آسیب‌پذیری‌ها دارد. این محصول همچنین از دستگاه‌های شما در برابر جریان ولتاژ بیش‌ از حد، اتصال کوتاه و افزایش دما محافظت خواهد کرد.

شارژر همراه کملیون مدل PS692 ظرفیت ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعت

اگر به دنبال خرید یک پاوربانک ارزان و باکیفیت از فروشگاه دیجی کالا هستید، شارژر همراه کملیون مدل PS692 را می‌توانید به عنوان یکی از گزینه‌های بسیار خوب برای خود در نظر بگیرید. این پاوربانک، ۱۰۰۰۰ میلی‌آمپر ساعت ظرفیت دارد و از دو درگاه خروجی USB بهره می‌برد. این موضوع یعنی شما می‌توانید به طور همزمان دو دستگاه را به طور کامل با این پاوربانک شارژ کنید. این محصول بسیار سبک است و وزن ۲۰۰ گرمی آن هیچ مشکلی برای حمل‌ونقل کاربران ایجاد نمی‌کند. محدوده‌ی ظرفیت این پاوربانک، ۵ تا ۱۰ هزار میلی‌آمپر‌ ساعت است و از دستگاه‌های شما در برابر جریان اتصال کوتاه، افزایش ولتاژ و جریان و افزایش حرارت نیز به خوبی محافظت می‌کند.

درون جعبه‌ی این محصول یک کابل میکرو USB باکیفیت قرار گرفته که از آن می‌توانید برای شارژ باتری پاوربانک بهره ببرید. مدت زمان مورد نیاز برای شارژ کامل پاوربانک نیز حدود ۶ الی ۶.۵ ساعت است. نشانگر LED نیز روی بدنه‌ی این محصول به چشم می‌خورد که اطلاعات لازم در مورد شارژ دستگاه را به کاربران می‌دهد. شارژر همراه کملیون مدل PS692 اکثر دستگاه‌های هوشمند شما مثل گوشی هوشمند، تبلت، دوربین و موزیک‌ پلیر را به راحتی شارژ می‌کند.

در این بخش به نحوه‌ی فعال کردن نرخ رفرش ریت بالا در گوشی‌های اندرویدی خواهیم پرداخت. غربیلک فعال یا غیرفعال‌سازی این قابلیت در بخش Setting (تنظیمات) گوشی وجود دارد. بسته به پیکربندی گوشی هوشمند اندرویدی خود، می‌توانید نرخ تازه‌سازی صفحه‌نمایش خود را روی ۹۰ هرتز یا ۱۲۰ هرتز یا هر دو تنظیم کنید. برای انجام دادن این کار، کافی است مراحل زیر را دنبال کنید:
گام اول: وارد بخش Setting (تنظیمات) گوشی هوشمند خود شوید.

گام دوم: روی گزینه‌ی «Display & brightness» بزنید.

گام سوم: در این بخش روی گزینه‌ی «Screen refresh rate» کلیک کنید. سپس پنجره‌ای برای شما باز خواهد شد که شما می‌توانید نرخ رفرش ریت مد نظر خود را انتخاب کنید. معمولاً گزینه‌های نمایش داده شده در این پنجره بین High و Standard خواهد بود.

به طور کلی انتخاب گزینه‌ی High در این بخش، اجرای همه‌ی اپلیکیشن‌ها با رفرش ریت بالا را در گوشی هوشمند اندرویدی شما فعال می‌کند، چرا که گوشی برای اجرای هر اپلیکیشن یک نرخ تازه‌سازی جداگانه در نظر نمی‌گیرد. بنابراین همه‌ی اپلیکیشن‌های گوشی شما باید با نرخ رفرش ریت انتخاب شده اجرا شوند. با این حال، تعدادی از اپلیکیشن‌ها از اجرا شدن با نرخ تازه‌سازی بالا خودداری می‌کنند. به نظر می‌رسد که این دسته از اپلیکیشن‌ها، حتی زمانی که نرخ به‌روزرسانی ۹۰ یا ۱۲۰ هرتزی را انتخاب می‌کنید، بسیار کند هستند.

نحوه پیدا کردن اپلیکیشن‌هایی که با رفرش ریت بالا اجرا نمی‌شوند

روشی وجود دارد که با استفاده از آن اپلیکیشن‌هایی که با رفرش ریت بالا اجرا نمی‌شوند را پیدا خواهیم کرد. برای مثال در گوشی هوشمند مورد آزمایش ما، اپلیکیشن یوتیوب حتی در نرخ تازه‌سازی ۱۲۰ هرتزی هم کند بود. در حالی که سایر اپ‌های اندرویدی همانطور که انتظار می‌رفت، با نرخ تازه‌سازی بالا کار می‌کردند. برای پی بردن به این موضوع و پیدا کردن چنین اپلیکیشن‌هایی، ابتدا باید بخش «developer options» را در تنظیمات گوشی هوشمند خود فعال کنید. برای انجام این کار مراحل زیر را دنبال کنید:
نکته: بخش developer options در تنظیمات گوشی، یک منوی اختصاصی پنهان شده در سیستم‌‌عامل اندروید است که در صورت فعال‌ شدن موجب بهبود عملکرد گوشی و تبلت اندرویدی شما خواهد شد. این منو از گزینه‌های مختلفی بهره می‌برد که هر‌ کدام کارایی مخصوص به خود را دارند و تغییرات خاص خود را در عملکرد دستگاه اعمال می‌کنند. در حقیقیت با بهره‌گیری از این منو، به تنظیمات مخفی گوشی هوشمند اندرویدی خود دسترسی پیدا خواهید کرد. بنابراین با احتیاط در این منو اسکرول کنید.

گام اول: اپ تنظیمات گوشی هوشمند اندرویدی خود را باز کرده و روی گزینه‌ی About Device ضربه بزنید.

گام دوم: سپس روی گزینه‌ی Version کلیک کنید.

نحوه‌ تنظیم همه‌ی اپ‌های اندرویدی برای اجرا شدن با رفرش ریت بالا

برای انجام این کار، شما نیاز به دانلود و نصب یک اپلیکیشن ثالث دارید. SetEdit اپلیکیشن ویرایشگر دیتابیس (پایگاه داده) برای دستگاه اندرویدی شما است. این اپلیکیشن ویرایشگر، به اصلاح چند پیکربندی را با ویرایش مقادیر آن‌ها تنظیم می‌کند. با استفاده از این اپلیکیشن، می‌توانید مقادیر موجود در دیتابیس گوشی هوشمند اندرویدی خود را ویرایش و یا حذف کنید و یا مقادیری را به دیتابیس گوشی خود اضافه کنید.
با این تفاسیر با بهره‌گیری از این اپلیکیشن قادر خواهید بود مقادیر نرخ تازه‌سازی نمایشگر را طوری تنظیم کنید که همه‌ی اپلیکیشن‌ها با حداکثر نرخ تازه‌سازی اجرا شوند. این روش، بدون روت کردن یا هر فرآیند به ظاهر پیچیده دیگری کار می‌کند. تنها کاری که باید انجام دهید این است که اپلیکیشن را دانلود کرده و مراحلی که توضیح دادیم را انجام دهید.

توجه: این کار برخی از تنظیمات گوشی‌ هوشمند شما را تغییر می‌دهد که در حالت عادی نمی‌توانید آن‌ها را در اپ Settings پیدا کنید. بنابراین بهتر است قبل از انجام این کار، یک نسخه پشتیبان کامل از دستگاه اندرویدی خود تهیه کنید.

گام اول: اپلیکیشن SetEdit را از گوگل پلی دانلود کنید. هشدارها و یادداشت‌های احتیاطی ذکر شده توسط توسعه‌دهنده این اپلیکیشن را بخوانید. نه توسعه‌دهنده اپلیکیشن و نه ما به‌عنوان ناشر این مقاله، ایمنی گوشی هوشمند شما را تضمین نمی‌کنیم.

گام دوم: به همه گزینه‌ها دسترسی لازم را بدهید و اگر پیام خطایی وجود داشت که می‌گوید the app was not built for your device version (اپلیکیشن برای این نسخه از دستگاه شما ساخته نشده است)، آن نادیده بگیرید.

گام سوم: در صفحه اصلی اپلیکیشن، روی گزینه‌ی «Add New Setting» ضربه بزنید.

سخن پایانی

اگر گوشی هوشمند اندرویدی شما از نرخ تازه‌سازی بالا پشتیبانی می‌کند، قطعاً یک سری از اپلیکیشن‌ها وجود دارند که با رفرش ریت بالا اجرا نمی‌شوند و اسکرول چندان روانی را به شما ارائه نمی‌دهد. در این مقاله به معرفی و بررسی روشی پرداختیم که با استفاده از آن همه‌ی اپ‌های اندرویدی گوشی هوشمند شما با رفرش ریت بالا اجرا خواهند شد. امیدواریم که این روش روی گوشی هوشمند اندرویدی شما نیز با موفقیت به اجرای همه‌ی اپلیکیشن‌ها با رفرش ریت بالا ختم شود.

مچ‌بندهای سری می بند غالبا از یک طراحی مشابه بهره می‌برند و در نتیجه اینکه بخواهیم با یک نگاه از روی مچ دست یک کاربر بگوییم کدام سری را روی دست خود دارد کار بسیار سختی است. اما شیائومی در سال ۲۰۲۲ دست به کار جالبی زد. این شرکت چینی تصمیم گرفت در کنار می بند ۷ که در حال حاضر جدیدترین مچ‌بند آن محسوب می‌شود، از یک مچ‌بند دیگر با نام می بند ۷ پرو هم رونمایی کند. محصولی که در نگاه نخست کاملا با می بند ۷ متفاوت است و می‌توان به راحتی تفاوت بین آن‌ها را تشخیص داد.

می بند ۷ پرو هم یاد می‌شود تلاشی است از سوی شیائومی برای شکستن مرز بین ساعت هوشمند و مچ‌بند هوشمند. به عبارتی دیگر شما ساعت‌های هوشمند زیادی را در ابعاد و اندازه‌های مشابه می بند ۷ پرو می‌بینید. در نتیجه اینکه بخواهیم آن را یک ساعت هوشمند بنامیم، غیر منطقی نخواهد بود.

بزرگ‌ترین تفاوت بین دو مچ‌بند جدید شیائومی، نمایشگر آن‌هاست. طبق اطلاعات منتشر شده از سوی خود شیائومی، مدل پرو تقریبا ۵۰٪ بزرگ‌تر از مدل استاندارد است تا بدین ترتیب کاربران برای کار کردن با صفحه‌ی لمسی، دیدن تاریخ و ساعت، جزئیات مربوط به فعالیت‌های ورزشی، گشت و گذار در منوهای مختلف محصول و… کار ساده‌تر و لذت‌بخش‌تری داشته باشند. اگرچه قرار نیست الان به نقاط قوت و ضعف این دستگاه بپردازیم اما خیلی بهتر می‌شد اگر شیائومی برای گشت و گذار در منوها از یک حلقه‌ی دیجیتالی استفاده می‌کرد تا بدین ترتیب تجربه‌ی کار با محصول به مراتب لذت‌بخش‌تر می‌شد. هرچند سیستم ناوبری مبتنی بر سوایپ هم در این محدوده‌ی قیمتی اصلا عملکرد بدی ندارد.

در طرف مقابل می بند ۷ را داریم. محصولی که اگرچه اندکی بزرگ‌تر از نسل قبل شده اما همچنان از لحاظ طراحی بسیار شبیه به می بند ۶ و مچ‌بندهای ماقبل آن است. اگرچه در نگاه نخست این محصول بسیار از مدل پرو کوچک‌تر به نظر می‌رسد اما از لحاظ ابعاد خالص، خیلی با آن تفاوت ندارد؛ به عبارتی دیگر، این مچ‌بند از مدل پرو فقط ۸ میلی‌متر باریک‌تر است. هرچند به خاطر طراحی خاصی که دارد بیشتر برای مچ‌هایی مناسب است که کوچک‌تر و باریک‌تر هستند.

از لحاظ راحتی قرارگیری روی دست، همه چیز بستگی به شما دارد. اگر دست بزرگی دارید، قطعا می بند ۷ پرو باید روی دست شما جلوه‌ی زیباتری داشته باشد. اما برعکس برای مچ‌های کوچک مثل بچه‌ها یا بانوان، می بند ۷ جذابیت بیشتری دارد. اما فراموش نکنید مدل پرو حدودا ۵۰٪ سنگین‌تر است. هرچند در نهایت فقط ۲۰ گرم وزن دارد و اصلا باعث اذیت و آزار نمی‌شود. همچنین یک بند جدید هم برای آن در نظر گرفته شده که شکل بسته شدن آن درست مثل یک ساعت هوشمند است. اما برای می بند شما یک بند یکسره را شاهد هستید که ساعت درون آن قرار می‌گیرد و برای بسته شدن هم مکانیزم مشابهی مثل نسل‌های قبل وجود دارد.

به عبارتی دیگر، اگر بخواهیم در بخش طراحی به یک جمع‌بندی برسیم باید بگوییم می بند ۷ پرو یک نمونه‌ی به بلوغ رسیده از مچ‌بندهای می بند به حساب می‌آید و بیشتر برای کسانی مناسب است که از لحاظ بودجه توانایی تأمین هزینه‌ی یک ساعت هوشمند را ندارند ولی می‌خواهند نزدیک‌ترین تجربه را به آن داشته باشند. می بند ۷ پرو هم برای افرادی مناسب است که تجربه‌ی کار با می بند ۶ را دوست داشتند و همچنان هم علاقه‌مند به این طراحی هستند که شیائومی چندین سال است آن را تغییر نداده است.

قابلیت‌های نرم‌افزاری

همانطور که در بالا هم گفته شده، تفاوت بین مدل پرو و استاندارد صرفا اندازه‌ی نمایشگر نیست. در واقع شما نه تنها با خرید می بند ۷ پرو به یک محصول با اندازه‌ی ساعت هوشمند دسترسی خواهید داشت بلکه از لحاظ قابلیت‌های نرم‌افزاری هم بین آن‌ها تفاوت وجود دارد. در اینجا هم تلاش موفق شیائومی برای تبدیل می بند ۷ پرو به یک ساعت هوشمند را شاهد هستیم.

برای مثال ظرفیت باتری می بند ۷ پرو به خاطر ابعاد بزرگ‌تر به مراتب بزرگ‌تر از می بند ۷ است. شیائومی برای این محصول از یک باتری ۲۳۵ میلی‌آمپر ساعتی استفاده کرده در حالی که برای مدل استاندارد از یک باتری ۱۸۰ میلی‌آمپر ساعتی استفاده شده است. البته علی‌رغم بهره‌مندی از باتری بزرگ‌تر، اگر زیاد از مچ‌بند خود استفاده کنید، در شرایط برابر ماندگاری شارژ می بند ۷ پرو کمتر است. یکی از اصلی‌ترین دلایل این موضوع، یکی از قابلیت‌هایی است که باعث می‌شود می بند ۷ پرو جذاب‌ترین مچ‌بند موجود در بازار باشد؛ GPS.

مدل پرو را از معدود مچ‌بندهایی است که از فناوری GPS داخلی بهره می‌برد تا بدین ترتیب برای مسیریابی یا پایش فعالیت‌های ورزشی اصلا نیازی به گوشی نباشد چرا که خودش به صورت مستقل می‌تواند تمام این کارها را انجام دهد. به خاطر وجود همین قابلیت است که می بند ۷ پرو در نگهداری شارژ نمی‌تواند به خوبی می بند ۷ عمل کند. مصرف GPS در این مچ‌بند به این صورت است که اگر یک ساعت از آن استفاده کنید، ۱۰٪ از ظرفیت باتری را کم می‌کند که میزان کمی هم نیست. مدل استاندارد این مشکل را ندارد چون اصلا از GPS داخلی بهره نمی‌برد. اما با این حال در حالت عادی هم به خاطر نمایشگر کوچک‌تری که دارد، دوام باتری آن هم بیشتر است. شما اگر تمام قابلیت‌های می بند ۷ را روشن کنید، حدودا ۷ روز دوام خواهد داشت در حالی که برای مدل پرو این میزان کمتر است.

عدم وجود GPS درون می بند ۷ شاید باعث شود طول عمر باتری آن بیشتر شود اما اگر بخواهید یک فعالیت نظیر دوندگی را پایش کنید، دوچرخه سواری کنید، قدم بزنید و… حتما به گوشی هوشمند خود نیاز خواهید داشت. در هنگام مسیریابی هم نمی‌توانید از مچ‌بند خود به صورت مستقل استفاده کنید و باز هم به گوشی نیاز خواهد بود. در حالی که برای مدل پرو چنین محدودیتی وجود ندارد.

جز این دو مورد، از لحاظ قابلیت‌های سلامتی و تناسب اندام تفاوت چشمگیری بین دو محصول وجود ندارد. مدل پرو تمام قابلیت‌های مدل استاندارد را درون خود دارد؛ از سنسور ضربان قلب گرفته تا پایش مداوم و پیوسته‌ی اکسیژن خون و تمام حالت‌های ورزشی که تعداد آن‌ها به بیش از ۱۲۰ حالت می‌رسد که قطعا از خیلی از آن‌ها اصلا قرار نیست استفاده کنید. مدل پرو همچنین مثل مدل استاندارد از واحدهای تمرینی حرفه‌ای پشتیبانی می‌کند که شامل هشدارهای ایروبیک، فشار تمرین، زمان ریکاوری و اکسیژن مصرفی بیشینه (VO2 Max) می‌شود (VO2 Max به حداکثر اکسیژنی اشاره دارد که بدن شما می‌تواند در طول ورزش از آن استفاده کند). اما با وجود GPS داخلی، این قابلیت‌ها در می بند ۷ پرو تجربه‌ی لذت‌بخش‌تری را برای شما به ارمغان می‌آورند و در واقع وجود آن‌ها در محصولی با GPS داخلی منطقی‌تر است. هرچند در می بند ۷ هم می‌توانید از آن‌ها برای برطرف کردن نیازهای سطحی خود استفاده کنید.

اما هر دو دستگاه اگرچه بهترین‌های دسته‌ی خود محسوب می‌شوند اما در مقایسه با ساعت‌های هوشمند یک سری ضعف‌هایی دارند که به خاطر قیمت پایین آن‌ها کاملا طبیعی است. نمی‌توان انتظار داشت تمام سنسورهای این مچ‌بندها بهترین عملکرد را در پایش فعالیت‌های مختلف داشته باشند. برای مثال سنسور پایش خواب اصلا آنطور که باید خواب را بررسی نمی‌کند و بازخورد مفیدی هم به کاربر ارائه نمی‌کند تا وضعیت خواب خود را بهبود ببخشد. همچنین دلیل وجود یک سری حالت‌های ورزشی اصلا مشخص نیست. البته اگر جز آن دسته از افرادی هستید که هنگام رانندگی روی ماشین مخصوص برف (snowmobile) و انجام بازی چکرز (یک بازی تخته‌ای شبیه به شطرنج) تناسب اندام و پایش وضعیت سلامتی برایش مهم است می‌توانید این نقطه ضعف را ندید بگیرید.

اگرچه از لحاظ اندازه‌ی نمایشگر و وجود GPS، مدل پرو یک تلاش موفق از سوی شیائومی برای تولید محصولی در مرز بین مچ بند و ساعت هوشمند به حساب می‌آید که قیمت پایین آن ارزش خرید آن را دوچندان می‌کند، اما از لحاظ قابلیت‌های نرم‌افزاری هوشمند چیز خاصی را در آن شاهد نیستیم. بنابراین اگر فکر می‌کنید غیر از GPS و نمایشگر بزرگ‌تر می‌توانید قابلیت‌های بیشتری را در این مچ‌بند ببینید که آن را شبیه به ساعت هوشمند می‌کند اشتباه می‌کنید چون چیز خاصی در آن وجود ندارد تا بدین ترتیب عملا همان مدل استاندارد با نمایشگر بزرگ‌تر و GPS باشد.

همچنین در مدل‌های عرضه شده به بازار جهانی خبری از NFC هم نیست. بنابراین پرداخت بدون تماس هم در نمونه‌های موجود در بازار کشور ما وجود ندارد که البته این موضوع نمی‌تواند ضعف خاصی باشد چون از این قابلیت اصلا استفاده‌ای در کشور ما نمی‌شود. علاوه بر موارد گفته شده، هیچ یک از مچ‌بندهای جدید شیائومی از اپلیکیشن‌های شخص ثالث بهره نمی‌برند. یعنی شما امکان نصب اپلیکیشن‌های دلخواه خود را درون این مچ‌بندها نخواهید داشت. قابلیتی که برعکس، در ساعت‌های هوشمند وجود دارد.

همچنین به خاطر عدم تعبیه‌ی میکروفون، امکان برقراری ارتباط با دستیار صوتی هوشمند و برقراری یا پاسخ به تماس هم درون آن‌ها وجود ندارد. قابلیتی که واقعاً انتظار نداریم در یک مچ‌بند هوشمند وجود داشته باشد اما در یک سری ساعت هوشمند ارزان‌قیمت هم شاهد این قابلیت هستیم و انتظار داشتیم شیائومی آن را حداقل به می بند ۷ پرو اضافه کند. اما شیائومی همچنان هر دو محصول را به عنوان مچ‌بند راهی بازار کرده و باید نگاهمان به آن‌ها در حد و اندازه‌های همان مچ‌بند باقی بماند.

می بند ۷ پرو در مقابل می بند ۷؛ کدام یک ارزش خرید بیشتری دارد؟

با در نظر نگرفتن تفاوت‌هایی از لحاظ ظاهری و همچنین ظرفیت باتری و مهم‌تر از همه وجود GPS داخلی در مدل پرو، هر دو مچ‌بند واقعاً برای برطرف کردن نیازهای روزانه‌ی یک فرد ورزشکار انتخابی فوق‌العاده محسوب می‌شوند. البته اگر در شرایطی هستید که نمی‌توانید هزینه‌ی بالایی برای خرید یک ساعت هوشمند خوب متقبل شوید. همچنین هر دو دستگاه سوای تفاوت‌های یادشده در بالا هیچ تفاوت خاصی هم با هم ندارند. هر دوی آن‌ها قابلیت‌های سلامتی مشابهی را ارائه می‌دهند، سبک وزن هستند و به دست فشاری وارد نمی‌کنند، قابلیت‌های هوشمند مشابهی دارند و حتی نقاط ضعف آن‌ها هم در رابطه با قابلیت‌هایی که دارند مشابه است.

با این حال اگر تجربه‌ای نزدیک به یک ساعت هوشمند می‌خواهید اما به قابلیت‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری نظیر وجود میکروفون برای انجام مکالمه، دقت بسیار بالای سنسورها و… خیلی اهمیت نمی‌دهید، مدل پرو انتخاب جذاب‌تری است خصوصا که نمایشگر بزرگ‌تر و GPS داخلی هم دارد تا سهولت کار با آن بیشتر از مدل استاندارد باشد. اما اگر به مچ‌بند با اندازه‌ای کوچک علاقه‌مند هستید و می‌خواهید هزینه‌ی کمتری را برای این منظور پرداخت کنید، هیچ دلیلی وجود ندارد مدل پرو را به استاندارد ترجیح دهید شاید مدل استاندارد GPS نداشته باشد (که با توجه به نوع کاربری انتظار نمی‌رفت داشته باشد) اما به لطف قابلیت‌های خوبی که دارد، آنقدر ارزش خریدش بالا هست که این فقدان کاملا طبیعی را نادیده گرفت.